بحث های تیلرسون و ظریف در نشست وزرای خارجه ایران و 1+5 در سازمان ملل

روایت خواندنی نیویورکر از بحث های تیلرسون و ظریف در نشست وزرای خارجه ایران و 1+5 در سازمان ملل

ظریف: هنوز نمی‌توانیم در انگلیس یک حساب بانکی باز کنیم/تیلرسون: من دیپلمات نیستم! با ترک اعتراضی وزیر امور خارجه روسیه ، جلسه  عملا به پایان رسید

Tilreson US FM  , with Iran Zarif and other ( 5+1 ) foreign minister meeting in UN Sep 2017

خبرگزاری فارس: ظریف: هنوز نمی‌توانیم در انگلیس یک حساب بانکی باز کنیم/تیلرسون: من دیپلمات نیستم!

وزیر خارجه آمریکا که پیش از این رئیس یک شرکت نفتی بوده، سپس اندکی تأمل کرده و گفته است: «نمی‌دانم، من دیپلمات نیستم.»

در این موقع لاروف ایستاد و به دستیارانش  به روسی  چیزی گفت و همه اتاق را ترک کردند و جلسه در اینجا عملا پایان یافت

نشریه «نیویورکر» در گزارشی  در مورد «رکس تیلرسون» وزیر خارجه آمریکا، جزئیاتی از نشست وزیران خارجه گروه 1+5 و ایران  در سازمان ملل در سپتامبر 2017 را منتشر کرده است.تیلرسون  که سابقه سیاسی ندارد و نفتی بوده است ابتدا اجازه داد روسای هیت های المان – انگلیس چین روسیه و اتحادیه اروپا  نظراتشان را بگویند بعد ظریف پاسخ بدهد .  ، د ظریف» وزیر امور خارجه ایران  فهرستی از گلایه‌های ایران را طرح کرده و گفته است که ایالات متحده آنطور که در توافق هسته‌ای مقرر شده، تحریم‌ها را رفع نکرده و «ما هنوز نمی‌توانیم در انگلستان یک حساب بانکی باز کنیم.»

 تیلرسون در این  زمان گفت نقش ایران در  صلح منطقه مثبت نیست  و علیه فعالیت‌های منطقه‌ای ایران صحبت کرد، : «رفع تحریم‌ها ذیل مفاد برجام، رفتارهای غیرقابل قبول ایران را مقدور کرده است.»

ظریف که در بین طرف مقابل به عنوان میانه رو مشهور هست ولی از حکومت ایران دفاع می کند و انگلیسی را به روانی صحبت می کند و در امریکا درس خوانده است می شناسند .

ظریف در پاسخ تیلرسون در زمان انعقاد توافق هسته‌ای طرفین تصمیم گرفته‌اند که مسائل مورد مناقشه دیگر را کنار بگذارند، گفته است که این بدان معنی است که ایران مجموعه‌ای از گلایه‌های تاریخی خود را نادیده گرفت: «ایالات متحده همواره به ایران فشار آورده و ایران هم همواره مقاومت کرده است.»

وزیر امور خارجه ایران دولت آمریکا را به دلایل مختلف از جمله خودداری از صدور مجوزهای لازم برای فروش هواپیماهای «بوئینگ» و «ایرباس» به ایران به نقض توافق هسته‌ای متهم کرده و گفته است: «نمی‌خواهیم در این مورد بحث کنیم. اگر دنبال بهانه‌ای برای نقض توافق بودیم، انبوهی [از بهانه] داشتیم.»

سرگئی لاروف وزیر امور خارجه اعتراض کرد که ما دیگر در این مورد مذاکره نمی کنیم

در پاسخ، تیلرسون با یادآوری تسخیر سفارت آمریکا در تهران پس از انقلاب اسلامی، گفته است: «روابط امریکا و ایران، اکنون 40 ساله است. این رابطه برآمده از انقلابی است که پس از آن سفارت ما محاصره شد و رفتار بسیار بدی با ما صورت گرفت… این رابطه بر اساس خشونت علیه ما شکل گرفته است.» وی از حمایت ایران از حمله به سفارت امریکا در لبنان در دهه 90 و در عراق در سالهای اخیر صحبت کرد .

وی سپس در مورد روابط دو کشور گفته است: «ما سنمان بالا رفته و موهایمان سفید شده. احتمالا ما دیگر توان اینکه ماهیت این رابطه را تغییر دهیم نداریم… شاید باید بگذاریم که نسل بعدی تلاش کند.»

وزیر خارجه آمریکا که پیش از این رئیس یک شرکت نفتی بوده، سپس اندکی تأمل کرده و گفته است: «نمی‌دانم، من دیپلمات نیستم.»

در این موقع لاروف ایستاد و به دستیارانش  به روسی  چیزی گفت و همه اتاق را ترک کردند و جلسه در اینجا عملا پایان یافت

یک دستیار تیلرسون در مورد این نشست گفته است: «این یکی از بهترین لحظات دیپلماسی آمریکایی در 50 سال گذشته بود.»

نیویورکر در ادامه به زندگی تیلرسون و نحوه پیشنهاد سمت وزارت خارجه به او پرداخته است. در بخشی از این گزارش آمده است که زمانی که «دونالد ترامپ» سمت وزارت خارجه را به او پیشنهاد کرد، او تنها چند ماه تا بازنشستگی از ریاست شرکت «اکسون» فاصله داشت و در صورت بازنشستگی 180 میلیون دلار پاداش دریافت می‌کرد، اما نهایتا به درخواست همسرش این سمت را پذیرفته است.

بنا بر این گزارش، تیلرسون زمانی که ریاست اکسون را بر عهده داشت، با هدف حفظ و ارتقا جایگاه این شرکت تلاش کرده بود حتی با کشورهایی که در تقابل با آمریکا هستند ارتباط برقرار کند. دستیاران کنگره به نیویورکر گفته‌اند که او زمانی برای کاهش تحریم‌های نفتی ایران با هدف گشایش راه برای حضور در ایران لابی کرده است.

در بخش دیگری از این گزارش طولانی، نیویورکر بار دیگر به مسئله توافق هسته‌ای با ایران پرداخته و با اشاره به مخالفت دولت ترامپ با برجام، نوشته است که در یکی از نشست‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی که تابستان امسال در وین اتریش برگزار شد، تیم آمریکایی به شدت در مورد احتمال «فریبکاری ایران» سوال پرسیده‌اند.

یک دستیار ارشد تیلرسون در مورد آن نشست گفته است: «ما آژانس بین‌المللی انرژی اتمی را به جایی کشاندیم که هرگز آنجا نبوده است.»

بنا بر این گزارش، تیلرسون در گفت‌وگو با خبرنگار نیویورکر، هرچند برجام را بخش کوچکی از روابط با ایران دانسته، اما گفته است که به اعتقاد او، آمریکا باید به این توافق پایبند بماند.

وی گفته است: «فکر می‌کنم این [توافق] از منظر این که محدودیت‌هایی بر ایران اعمال کرده، البته تا وقتی که قدرتمندانه اجرا شود، فایده داشته است.»

این در حالی است که ترامپ به صراحت از این توافق انتقاد کرده و گفته است که به عقیده او آمریکا نباید هرگز چنین توافقی با ایران امضا می‌کرده است.

بر اساس مصوبه کنگره، رئیس‌جمهور آمریکا باید هر 90 روز یکبار در گزارشی به سنا و مجلس نمایندگان تائید کند که ایران به توافق پایبند بوده و ضمنا ادامه حضور آمریکا در توافق همسو با منافع ملی ایالات متحده است.

رسانه‌های آمریکایی گزارش داده‌اند که ترامپ در موعد بعدی صدور گزارش که 15 اکتبر (23 مهر) خواهد بود، به بهانه همسو نبودن برجام با منافع آمریکا، از صدور تائیدیه خودداری خواهد کرد.

این اقدام الزاما به معنی خروج آمریکا از توافق نیست، بلکه سرنوشت برجام را به کنگره می‌سپارد و نمایندگان 60 روز زمان خواهند داشت تا در مورد احیا یا ادامه تعلیق تحریم‌های رفع شده پس از برجام، تصمیم‌گیری کنند.

با این وجود، مقامات دولت سابق آمریکا می‌گویند حتی اگر کنگره توافق را حفظ کند، شرکت‌های اروپایی از بیم احتمال بازگشت تحریم‌ها، به مرور از سرمایه‌گذاری در ایران خودداری خواهند کرد.

یک مقام دولت اوباما به نیویورکر گفته است: «مرگ با هزار زخم. همیشه فکر می‌کردم که این محتمل‌ترین روشی است که آن‌ها برای از بین بردن توافق از آن استفاده خواهند کرد.»

به نوشته نیویورکر، خودداری ترامپ از تائید پایبندی ایران به برجام، بخشی از راهبرد تهاجمی‌تر واشنگتن در قبال ایران است. دولت آمریکا معتقد است که دولت سابق این کشور برای رسیدن به توافق هسته‌ای، دیگر فعالیت‌های ایران را نادیده گرفته است.

یک دستیار تیلرسون می‌گوید: «ما ایرانی را به ارث برده‌ایم که به همان میزانی احساس هژمونی دارد که در گذشته بسیار دور داشته است. ما می‌خواهیم آن دستاوردهای آن‌ها را به عقب بازگردانیم.»

مقابله با برنامه موشکی ایران از دیگر طرح‌های دولت ترامپ است. به نوشته نیویورکر، در حالی که به نظر می‌رسد نه در کنگره و نه در میان متحدان آمریکا علاقه چندانی به افزودن تحریم‌های ایران وجود ندارد، برخی می‌گویند واشنگتن احتمالا به سراغ اقدامات مخفیانه خواهد رفت.

یک دستیار تیلرسون در این مورد گفت: «محرمانه است. فقط می‌توانم به شما بگویم که ما رویکردی به شدت متفاوت در قبال ایران اتخاذ کرده‌ایم.

 ترجمه : فارس

Rex Tillerson at the Breaking Point

Will Donald Trump let the Secretary of State do his job?

As the C.E.O. of Exxon, Tillerson had unquestioned control. At the State Department, he has struggled to impose his will.

Illustration by Michael Cho

One afternoon in late September, Secretary of State Rex Tillerson called a meeting of the six countries that came together in 2015 to limit Iran’s nuclear-weapons program. They gathered on the main floor of the United Nations headquarters, in Manhattan, in the “consultations room,” a private chamber where diplomats can speak confidentially before stepping onto the floor of the Security Council. Tillerson, who was the head of ExxonMobil before becoming President Trump’s top diplomat, had not previously met Iran’s foreign minister, Javad Zarif, who negotiated the agreement with the Obama Administration. Tillerson’s career had been spent making deals for oil, and his views on such topics as Iran’s nuclear weapons were little known. Even more obscure were his skills as a diplomat.

Sitting at a U-shaped table, Tillerson let the other diplomats—representatives of Germany, France, Russia, China, the United Kingdom, the European Union, and Iran—speak first. When Zarif’s turn came, he read a list of complaints about the Trump Administration and its European partners. The nuclear deal had called for the removal of economic sanctions against Iranian banks, but, he said, the United States had not yet lifted them. “We still cannot open a bank account in the U.K.,” he said.

Gatherings of diplomats are usually dull affairs, with the participants restricting themselves to bromides in order to avoid open disagreements. Tillerson, peering down over his reading glasses, spoke in a deep Texas drawl that evoked a frontier sheriff about to lose his patience. “No one can credibly claim that Iran has positively contributed to regional peace and security,” he said.

Tillerson is an imposing man; he is stocky, and has a head of swept-back gray hair and a wide mouth that often droops in a scowl. Turning to Zarif, he went on to say that Iran had funded groups like Hezbollah, the Lebanese Islamist militia; it had backed Bashar al-Assad, the murderous Syrian dictator; and it had sent its Navy into the Persian Gulf to harass American ships. The fault for all this, Tillerson said, lay in the nuclear deal, known as the Joint Comprehensive Plan of Action, which curtailed Iran’s nuclear-weapons program but not its aggressive actions in the region. For Tillerson, it was an emblem of the previous Administration’s overly lenient foreign policy, which sought to promote America’s priorities through consensus, rather than through the frank display of power. “Lifting the sanctions as required under the terms of the J.C.P.O.A. has enabled Iran’s unacceptable behavior,” he said.

The room went silent, until Zarif took the microphone. In the West, Zarif is an enigma; he was educated in the United States and speaks nearly perfect English, but he remains loyal to the revolutionary regime in Iran. In the course of the negotiations over the J.C.P.O.A., the Obama Administration came to regard Zarif as a moderate among hard-liners, trying to make a deal to avert a war.

Zarif began by telling Tillerson that, in reaching the nuclear deal, Iran and the U.S. had agreed to set aside other points of contention. In a professorial tone, he noted that for Iranians this meant relinquishing a long list of historical grievances. “The U.S.A. is used to punishing Iran, and Iran is used to resisting,” Zarif said. He accused the Trump Administration of violating the terms of the nuclear deal, by, among other things, holding up export licenses that Boeing and Airbus required in order to do business in Iran. “We’re not going to argue over this,” he snapped. “Had I wanted to look for excuses to violate this agreement, we would have had plenty.”

Sergey Lavrov, the Russian foreign minister, objected. “This is not a negotiation,” he said. Tillerson took the microphone and began again, his voice unwavering. The real problem, he said, was that Iran had been attacking Americans since 1979, when Iranian students seized the U.S. Embassy in Tehran and held fifty-two diplomats for more than a year. “The modern-day U.S.-Iran relationship is now almost forty years old,” he went on, still looking at Zarif. “It was born out of a revolution, with our Embassy under siege—and we were very badly treated.” He enumerated Iranian-sponsored attacks in Lebanon in the nineteen-eighties and in Iraq more recently, which together killed hundreds of American citizens. “The relationship has been defined by violence—against us,” he said.

Tillerson wondered aloud whether the entire effort to improve relations with Iran wasn’t doomed by history. “We have more pounds, and our hair is gray,” he said. “Maybe we don’t have it in our capacity to change the nature of this relationship, because we are bound by it—maybe we leave it to the next generation to try.” He thought for a moment. “I don’t know. I’m not a diplomat.”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *