قصه مهاجرین تحصیلکرده درکانادا – داستان خانواده ایرانی در کافی شاپ پرنس ادوارد ایلند

قصه تکراری مهاجرین تحصیلکرده درکانادا و موفقیت در  حرفه های کاری دیگر  – داستان معصومه صفار و برادرانش جا بر و فرح (همسر جابر)اداره  موفق کافی شاپ در شهر چارلاتان – پرنس ادوارد ایلند کانادا-

اخبار ایرانیان کانادا-irca.News- پنج شنبه 19 ژانویه 2017- 30 دی 95

Iranian trio running successful café in Charlottetown

Jim Day-Gurdian- Prince Edward
معصومه صفار لیسانس تغذیه از ایران در سال 1996 – 1385 – خانم صفار 53 ساله در کافی شاپ در مال کنفدراسیون در شهر چارلاتانا  به غنوان اشپز کار می کند . معضومه 5 روز هفته دوشنبه تا جمعه را کار می کند ولی هنوز نتوانسته  ان شغلی که بتواند توانایی هایش را نشان بدهد ، پیداکند. معصومه که دوسال است به کانادا مهاجرت کرده است می گوید تظابق کاری در کانادا خیلی سخت است .
جابر پور بهمن 45 ساله برادر معصومه  درسال 2008 -1377  به کانادا مهاجرت کرده است .وی در ایران پزشک بوده است . وی در حالی که دراین کافی شاپ خانوادگی سرگرم خمیر درست کردن برای گذران زندگی هست ، بعداز 9 سال هنوز مشغول گذراندن امتحانات تطابقی پزشکی در کانادا می باشد .
گزارشی در سال 2016 منتشر شد که می گوید 850 هزار کانادایی تحصیلکرده بیکار هستند و یا در رشته تحصیلی خودشان مشغول نیستند . 60 درصد این رقم را مهاجرین تشکیل می دهند .
جابر که در ایران شرکت ساختمانی هم دارد در چارلاتان با کمک همسرش فرح 42 ساله که درایران سرآشپز بوده است کافی شاپ توماس مارتین را در سال 2015 خریده اند . جابر می گوید دانستن لغات انگلیسی لازم در کافی شاپ هنوز کمی برای من چالش اور است . معصومه مسولیت ترجمه را دارد .
حسین صفار همسر معصومه که به عنوان مترجم پاره وقت در اداره کشاورزی  و شیلات  پرنس ادوار ایلند کار می کند همراه با معصومه و جابر می گوید ما اینجا ( کانادا ) را خیلی دوست داریم وخیلی خیلی  راحت هستیم.

CHARLOTTETOWN, P.E.I. – Masoumeh Safar has the experience and education to land a good job – in her home country.

She earned her master’s in health and nutrition in Iran in 1996. That enabled her to find good work as a dietician.

Fast forward to today. Safar, 53, is cooking food in a café in the Confederation Court Mall in Charlottetown.

The Monday to Friday job is fine, she says, allowing her to incorporate her knowledge to help Café Thomas-Martin serve up healthy, fresh fare.

Still, the work falls short of her full ability and qualifications.

She would once again like to return to her chosen profession as a dietician.

That is proving a challenge in her adopted country that has been home to her family of five for the past two years.

“The system in Canada is so tough,’’ she says.

Just ask her brother.

Iranian trio running successful café in Charlottetown

Jabbar and Farah Pourbahman knead dough to make freshly baked bread for their cafÈ in the Confederation Court Mall.
TC MEDIA/Jim Day

In 2008, he came to Canada from Iran, where he had a practice as a family physician.

Nine years later, he is still trying to become a doctor in this country.

A report last year from the Conference Board of Canada found nearly 850,000 Canadians were unemployed or underemployed with more than 60 per cent being immigrants because their credentials were not being fully recognized.

The recommendations in the report included modifying the immigrant selection process so that learning credentials are recognized and exporting Canadian post-secondary education curriculum and programs into other countries.

Jabbar Pourbahman, however, is not complaining about his Canadian livelihood.

Pourbahman, 45, of Charlottetown owned a construction business in Iran, putting up apartment buildings. His wife Farah, 42, was a chef in their homeland.

The pair has combined their talents to own and operate Café Thomas-Martin since purchasing the business in December 2015 and moving it from the Homburg Financial Tower to the Confederation Court mall in October 2016.

Jabbar says the biggest challenge is learning English, not managing all the details of running a café.

“It is not so tough for them but it’s not easy either,’’ says Safar, serving as interpreter for her boss.

“It’s so-so.’’

We like here. We are very, very comfortable here. Jabbar Pourbahman

Jabbar hopes to operate the café, which is popular for its daily freshly baked bread and a variety of sandwiches, for many years.

Safar and her husband Hosein, who is doing some translation work for the P.E.I. Department of Agriculture and Fisheries, hope to continue living and working in Prince Edward Island.

“We like here,’’ she says.

“We are very, very comfortable here.’’

ترجمه : سعید سلطانپور –

One thought on “قصه مهاجرین تحصیلکرده درکانادا – داستان خانواده ایرانی در کافی شاپ پرنس ادوارد ایلند

  • ژانویه 20, 2017 at 8:02 ب.ظ
    Permalink

    متاسفم متاسفم ما خیلی پشیمانیم که فرزندان تحصیلکرده خودمان را که در ایران تحصیل کردنند و به کانادا فرستادیم اینجانب دارای دو پسر پزشک که بزرگه که حالا دیگه 41 سالش شده و او در دبیرستان لوح تقدیر گرفت و در پری انترنی نیز لوح تقدیر گرفت 7سال پزشکی +2سال
    سربازی +2 سال طرح در مناطق محروم و امتحان دادنهای مکرر در کانادا و هزینه زیاد دانشگاه در ایران و هزینه وکیل و………….که چی والا اگر تو این خراب شده ایران بودنند(پسر دومم هم 34ساله پزشک) تا حالا هم تخصص گرفته بودنند ومطب و…..شرایط بهتر و یهتری داشتنند ما هم از نظر معنوی دوری ودلتنگی و هم از نظر مادی زیاد زیاد متضرر شدیم از کانادا بدم میاید گویی کلاه برداری میکند به نوعی این اقای ترودو و مجلس و مسولین تا حالا چه کردنند کله پز و نانوا و شوفر شدن وتو رستوران کار کردن که دکترا و پزشکی نمیخواد پشیمانیم !پشیمان!!!همش حرف ..حرف از قانون کانادا بیزارم مادری دلتنگ و پشیمان شیرین ازاد

    Reply

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *