یک صد وسی وشمشمین روز کارگر 2018 در تورنتو ، Labor Day 2018 Toronto

یک صد وسی وشمشمین روز کارگر 2018 در تورنتو ، در سایه اعتصاب کارگران نمایشگاه  ( سی .ان .ا) و دولت محافظه کار فورد در انتاریو

 Labor Day 2018 Toronto

سعید سلطانپور – تورنتو

ایران استار – چهارشنبه 5 آگوست 2018 – 14 شهریور 97

صبح زود  دوشنبه مانند بیست و اندی سال گذشته ، دوربین و ضبط صوت و سه پایه را توی کوله انداختم و قبل از بسته شدن خیابانهای اطراف میدان شهرداری  کویین و یونیورسیتی که ، راه پیمایی روز کارگر تورنتو ، هرساله از انجا آغاز میشود.

برای تحلیل درست تر از شرایط سیاسی و اقتصادی و اجتماعی هر کشوری منجمله کانادا باید درآن حضور مستمر داشت و وقت گذاشت. در این بیست و اندی ، از تظاهرات چندده هزار نفری دهه 1990 ، شاهد کم شدن جمعیت شده ام . امسال بدلیل اعتصاب 400 کارگر نمایشگاه ( سی . ان .ِای ) در تورنتو که توسط مدیریت در ماه جولای اخراج شدند ، راه پیمایی کنندگان که شامل اقشار مختلف نیروی کار همراه با خانواده هایشان هست ، در انتها وارد محوطه نمایشگاه می شوند . امسال بدلیل همبستگی با کارگران اعتصابی ، از صف اعتصابیون رد نشدند و در عوض در پارک کنار دریاچه ، بار بی کیو و قایق سواری کردند . همزمان نمایشگاه هوایی هم در جریان بود که با نمایش و صدای صوت ، هیجان بیشتری برای بچه ها و کنجکاوی حضور هواپیماهای جنگی در آسمان تورنتو برای برخی از توریست ها را به همراه داشت .

بازشدن نمایشگاه ، خبر از پایان تابستان برای کودکان و برگشت به مدرسه  و تعطیلی استخرها می باشد . استخرهای انتاریو از روز کارگر بسته می شود و برای انتاریویی ها ، روز کارگر یعنی ، آماد ه شدن برای سرمای زمستان .

سال 2017 ، داگ فورد نخست وزیر محافظه کار در میان تعجب ، در مراسم حضور داشت زیرا انتخابات حزب در میان بود  امسال با لغو آموزش جنسی  با جزییات برای دبستانی و شکایت معلمان ا از دولت محافظه کار ، رابطه ها تیره شد ه است.قبل از ان هم دومین دستور کار دولت جدید و مجلس ، غیر قانونی کردن اعتصاب  1200 استادیار و کمک آموزشی دانشگاه یورک بود که چند ماه بود ، اعتصابشان ادامه داشت و باعث عقب افتادن ، درس چند هزار دانشجو شده بود .

  اتحادیه معلمان ، تشکل قوی ونفوذ قابل ملاحظه ای در معادلات سیاسی تورنتو و انتاریو دارند .  امسال از شخصیت ها سیاسی ،شهردار محافظه کار جان توری که در مورد اعتصاب نمایشگاه و امید به حل مسله چند دقیقه برای اتحادیه یونیفر در میدان صحبت کرد .  شرلی کارل عضو انجمن شهر از دان ولی – لیبرال – نماینده همجنس گرای حوزه 4 – اسپادینا –  جو کرسی  حوزه 19  ، مایکل لیتون ( ان دی پی ) از اسپادینا – ترینیتی  حوزه 20  – نماینده همجنس گرای هنگ کنگی تبار کریستی  ونگ تام حوزه 20 – رزدل/   – اندرو هوروث رهبر حزب ان دی پی انتاریو ، جگمیت سینگ رهبر حزب ان دی پی فدرال و برادرش نماینده برامتون و پیتر تابوس نماینده دنفورث و فیصل حسین نماینده وستون  از حزب ان دی پی حضور داشتند  . خانم جنیفرکزمیت کم نامزد شهرداری تورنتو و رقیب توری نیز با هوادارانش در راه پیمایی حضور داشت .

َAndrea Horwath Ontario NDP
َAndrea Horwath Ontario NDP

IMG_laborday2018-894 (158)

در سالها ی اولیه ایرانیان قابل توجهی از فعالین اتحادیه مانند اتحادیه تاکسیرانی تورنتو و فعالین سیاسی  چپ ، شرکت می کردندکه به مرور با افزایش سن ، تعدادشان کمتر شد  و در دوسال گذشته حضور نداشتند  در مراسم امسال من هیچ ایرانی از رسانه ها و یا فعالین سیاسی و کارگری را ندیدم ..  امسال حتی حزب کمونیست کانادا هم که حضور داشت ، شرکت نداشت . رهبر این حزب خانم مسن نزدیک به 70 ساله هست که رهبری را از همسر همسنش ، چند سا ل پیش گرفت . البته چند جوان هم حضور داشتند .بنظر این جریانات ترجیج می دهند که مبارزات را در صفحات فیس بوکی و توییتری پیش ببرند و از غفلت حضور در خیابان و در کنار مردم و کارگران و نیروی کار ، غافل شد ه اند .

البته چند سالی هست یک طیف جوان از نیروهای چپ حزب ان دی پی ، جریان ” فایت بک ” ” حمله و مبارزه  متقابل ” شدیدا با شور و شوق فعال هستند و نشریات طیف را می فروشند و در صف دوم  با تی شرت های متحد الشکل با پلاکارد های ضد سرمایه داری و محافظه کاران ، حرکت می کنند .

 

IMG_laborday2018-894 (81)

بغیر ازیک گروه از راه پیمایان عضو اتحادیه که شعار های بلندگو را تکرار می کردند ، دیگر گروه ها در این سالها ترجیح داده اند با پلاکارد همراه به موسیقی های عمدتا شاد و ریتم دار گرو ه های موسیقی ، دراین روز که عمدتا افتابی و گرم است ، شادی کنند و اوقات خوبی را داشته باشند .  این شیوه کاملا با راه پیمایی ها کارگری ایرانیها متفاوت است. شاید به همین دلیل هست که تاثیر تفکری چندانی بر رهگذران و یا کسانی که در پیاده روی مسیر ، به نظاره می ایستند ، ندارد  .  در کانادا ادارات دولتی ، اتحادیه دارند که کارمندان عضو ان هستند و عضویت اجباری است . مدیران عضو اتحادیه نیستند . در یک توافق نا نوشته ، مدیریت و اتحادیه با هم همکاری می کنند . در بخش خصوصی ، شرکتهای بزرگ عموما اتحادیه دارند .  که ماهانه چند ده دلاری برای دفاع از حقوقشان به اتحادیه از حقوقشان کم میشود . عمدتا در ادارات و کارخانجاتی که اتحادیه هست ، شرایط کاری برای کارگران و کارمندان بهتر است . متاسفانه هرروز با گسترش سرمایه داری ، و گسترش کارهای قراردادی ، از قدرت اتحادیه ها کم می شود . یک دورانی اتحادیه ، برای دفاع از حداقل حقوق کارگران دفاع می کردند ولی سالهاست که تنها از حقوق همان بخش حمایت می کنند و از انجا که اختلاف دستمزد بین اعضای اتحادیه و غیر اتحادیه ، قابل توجه هست و شهرت اتحادیه ها به کم کاری و تنبلی در مقایسه با بخش خصوصی که مجبورند بیشتر کار کنند و کمتر دریافت کنند، بد دررفته است ، افکار عمومی نظر چندان خوبی نسبت به آنان ندارد . نمونه آن عدم حمایت دانشجویان که قاعدتا نیروی مترقی تری محسوب می شوند از اعتصاب کارکنان و یا استادیاران دانشگا ها بخصوص دانشگاه یورک ، می باشد . بالطبع شکست این اعتصاب ها بدلیل عدم حمایت همگانی ، راحت تر هست .

روز کارگر اولین بار دردسامبر سال 1872 در تورنتو، در حمایت از کارگران اعتصابی تایپوگراف توسط 27 اتحادیه

   برگزارشد . در23 جولای سال 1882 ، نخست وزیر محافظه کار سر جان تامپسون ،  روز کارگر را تعطیل اعلام کردو انرا به اولین دوشنبه سپتامبر منتقل کرد .

دنیای سرمایه ، بهداشت رایگان کانادا ، اینترنت ، تشویق خود محوری ،تحول در سیستم کار مانند رباط ها ، توافق های تجاری آزاد مانند نفتا ، شانه خالی کردن دولتها از ایجاد کار و نگهداری آن  و تشویق به کارهای قراردادی  ، مهاجرت نیروی کار به منزله نیروی کار ارزان و برخوردار از حداقل حقوق  در کشور میزبان که در مقایسه با کشور زادگاه ، بهتر محسوب می شود ، بسیاری از تعاریف و واژه های کار و کارگری را تغییرداده است .  درده  سال آیند ه باید منتظر تغییرات جدی در روابط و مناسبات کاری بود.

 

 

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *