توهمات وتوقعات ورزشکاران ایرانی

The wrong speculation and expectation of Iranian athletes

سعیدسلطانپور- 25 جولای 2021 – 4 مرداد 1400

آقایان و خانمهای ورزشکار ایرانی ، حتمن بخونید /

در کانادا به برنده مدال طلای المپیک 30 هزار دلار ، نقره 20 هزار دلار و برنز 15 هزار دلار پاداش می دهند . در امد سالانه هم در حدود 29 هزار دلار حقوق بخور و نمیر. اگر طرف قرارداد تبلیغاتی بست ، که برای برخی از ورزش کاران و ورزشها ، تقریبا ممکن نیست . امریکا 38 هزار دلار به برنده مدال طلا پاداش میدهد . کشورهایی که دنبال نام هستند پول کلان می دهند جمهوری اذربایجان 2 میلیون دلار – سنگاپور 2.5 میلیون دلار ، قطر و امارات چند صد هزار دلار پول می دهند . در ایران صحبت از یک واحداپارتمان هست . بسیاری از این ورزشکارها در کانادا ، برای مردم شناخته شده نیستند و اگر مدال نیاورند مجبورند مثل بسیاری از مردم کانادا در کافی شاپ و یا رستوران و یا گارسنی کار کنند . احترامی که در کشورهایی مثل ایران با همه مشکلات سیاسی و اجتماعی اش برای ورزشکاران بخصوص از نوع مشهورش دارند ، اصلا در کانادا وجودندارد . بخصوص ورزشکاران اقلیت رنگین پوست . . اینکه کیمیا علیزاده ( آلمان ) و یا دینا پور یونس لنگرودی ( هلند ) و یا هامون درفشی‌پور ( کانادا ) پناهندگی می گیرند و از ایران می روند ، مسله شخصی و حق انتخاب زندگی ادمها هست تا جایی که ابزار تبلیغاتی علیه دیگر ورزشکاران و مردم ایران نشوند . ولی وقتی برای پناهندگی ، دروغ می گویند که بگویند جانشان در خطر است ، هم بداخلاقی هست هم بر خلاف اخلاق ورزشکاری است . بغیر از تعداد محدودی ورزشکاران پولساز در کانادا و امریکا ، بقیه ورزشکاران ، زندگی شان از راه ورزش نمی گذرد باید کار کنند تا بتوانند ورزش کنند. . تا سال 2013 ، تیم ملی کاراته کانادا با پول شخصی ، گرمکن ورزشی تیم کانادا را می خریدند ، بلیط هواپیما را هم باید خودشان می دادند . از سال 2013 ، در حدود سالی 12000 هزار دلار درامد برایشان در نظر گرفته شد . متاسفانه اطلاعات درست در اختیار ورزشکاران نیست و انها بر اساس تصورات خودشان ، رویایی می سازند که حقیقت ندارد . چند ورزشکار مهاجر در رشته های غیر از فوتبال و بسکتبال انهم به تعداد نه چندان زیاد ، در کانادا و یا امریکا ، توانسته اند به رویاهایشان دست یابند و زندگی خوب اقتصادی برای خودشان بنا کنند. ؟ اگاهانه مهاجرت کنید .

مسلما امکانات ورزشی در کشورهای غربی بسیار زیاد تر از کشورهای اسیایی مانند ایران و آفریقا و امریکای لاتین هست . ولی فراموش نکنید که اکثر این مراکز ار محل مالیات برخانه های شهروندان توسط شهرداری ها و یا مالیات بر درامد توسط دولت ها ساخته شده است .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *